هنوز چیزی روی دستگاه شما ذخیره نشده است. هر وقت خواستید، از پابرگهٔ سایت به همین صفحه برمی‌گردید و انتخابتان را عوض می‌کنید.

با فعال‌کردن سنجش، به بهبود سایت کمک می‌کنید. این انتخاب اختیاری است و هر زمان می‌توانید آن را در تنظیمات حریم خصوصی تغییر دهید.

حامد ثقفیHamed Saghafi

۷ اشتباه در تقسیم هزینه که دوستی‌ها را خراب می‌کند

فهرست مطالب۱۱ بخش
  1. اشتباهِ اول: خرج را همان لحظه ثبت نکنیم
  2. اشتباهِ دوم: همه‌چیز را مساوی تقسیم کنیم
  3. اشتباهِ سوم: حساب را بسپاریم به یک نفرِ «حسابدار»
  4. اشتباهِ چهارم: تسویه را عقب بیندازیم
  5. اشتباهِ پنجم: تکه‌تکه پول بدهیم
  6. اشتباهِ ششم: پیش از شروع، درباره‌ی قاعده‌ها حرف نزنیم
  7. اشتباهِ هفتم: ارزها را قاطی کنیم
  8. وقتی حساب جور درنیامد، چه کنیم؟
  9. دُنگت چه کاری نمی‌کند؟
  10. پرسش‌های متداول
  11. جمع‌بندی
۷ اشتباه در تقسیم هزینه که دوستی‌ها را خراب می‌کند

بیشترِ دعواهای پولیِ دوستانه از بدجنسی شروع نمی‌شود؛ از بی‌نظمی شروع می‌شود. هفت اشتباهِ رایج هست که تقریبا هر جمعی یک بار مرتکب می‌شود: خرج را همان لحظه ثبت نکردن، همه‌چیز را مساوی تقسیم کردن، حساب را سپردن به یک نفر، تسویه را عقب انداختن، تکه‌تکه پول دادن، پیش از شروع حرف نزدن و قاطی‌کردنِ ارزها. خبر خوب این است که هر هفت‌تا راهِ حلِ ساده دارد.

این را هم همین اول بگویم: دُنگت را من و تیمم ساخته‌ایم، پس در جاهایی که اپ به کار می‌آید اسمش را می‌آورم. ولی راه‌حل‌ها را طوری نوشته‌ام که با یک دفترچه و ماشین‌حساب هم جواب بدهند؛ اپ فقط کار را راحت‌تر می‌کند.

اشتباهِ اول: خرج را همان لحظه ثبت نکنیم

«آخرِ سفر حساب می‌کنیم.» این جمله‌ی بی‌ضررِ سرِ سفره، سرچشمه‌ی نصفِ دعواهاست. سه روز که بگذرد، هیچ‌کس یادش نیست بنزینِ جاده‌ی برگشت را چه کسی داد و آن بستنیِ جمعی چند تومان شد. هر کس عددی را که «فکر می‌کند» درست است می‌گوید و بحث شروع می‌شود.

راه‌حل: قاعده‌ی «همان لحظه» را بگذارید. هر کس پولی داد، همان‌جا در گروه ثبتش کند، حتی اگر مبلغ کوچک باشد. در دُنگت می‌توانید از رسید عکس بگیرید؛ اپ رسید را می‌خواند و یک پیش‌نویسِ هزینه می‌سازد. ولی پیش‌نویس را خودتان بازبینی می‌کنید، چون هیچ ماشینی رسیدِ مچاله و کم‌رنگ را همیشه درست نمی‌خواند.

اشتباهِ دوم: همه‌چیز را مساوی تقسیم کنیم

تقسیمِ مساوی ساده‌ترین راه است و برای همین وسوسه‌انگیز. ولی همیشه منصفانه نیست. بیایید با یک مثال ببینیم (عددها فرضی‌اند).

مثال: چهار نفر شام خورده‌اند و صورت‌حساب ۳٬۰۰۰٬۰۰۰ تومان شده. غذاها ۲٬۲۰۰٬۰۰۰ تومان بوده و همه از آن خورده‌اند. دو نفرشان نوشیدنیِ جداگانه سفارش داده‌اند که روی‌هم ۸۰۰٬۰۰۰ تومان شده، یعنی نفری ۴۰۰٬۰۰۰ تومان.

تقسیمِ مساوی در برابر تقسیمِ بر اساسِ سفارش
نفرمساویبر اساسِ سفارشتفاوت
نفرِ اول (با نوشیدنی)۷۵۰٬۰۰۰۹۵۰٬۰۰۰۲۰۰٬۰۰۰ بیشتر
نفرِ دوم (با نوشیدنی)۷۵۰٬۰۰۰۹۵۰٬۰۰۰۲۰۰٬۰۰۰ بیشتر
نفرِ سوم (بی‌نوشیدنی)۷۵۰٬۰۰۰۵۵۰٬۰۰۰۲۰۰٬۰۰۰ کمتر
نفرِ چهارم (بی‌نوشیدنی)۷۵۰٬۰۰۰۵۵۰٬۰۰۰۲۰۰٬۰۰۰ کمتر

در تقسیمِ مساوی، دو نفر ۲۰۰ هزار تومان بیشتر از سهمِ واقعی‌شان می‌دهند. مبلغ شاید بزرگ نباشد، ولی حس «دوباره من بیشتر دادم» از مبلغ سنگین‌تر است. اگر این اتفاق هر بار تکرار شود، یک نفر بالاخره حرفی می‌زند و جوِ جمع عوض می‌شود.

راه‌حل: هزینه را قلم‌به‌قلم بنویسید و هر قلم را به کسانی بدهید که واقعا سهم داشته‌اند. دُنگت چهار روشِ تقسیم دارد: «مساوی»، «مبلغ»، «درصد» و «ضریب». برای مثالِ بالا، غذا را مساوی میان چهار نفر بگذارید و هر نوشیدنی را فقط روی اسمِ خودِ صاحبش. اگر هم همه‌چیز واقعا برابر است، همان «مساوی» کافی است؛ ساده‌گیری گناه نیست.

اشتباهِ سوم: حساب را بسپاریم به یک نفرِ «حسابدار»

هر جمعی یک نفرِ منظم دارد که دفترچه به دست می‌گیرد و می‌گوید «بسپارید به من». شروعش خوب است، ولی دو مشکل می‌سازد. اول اینکه آن آدم خسته می‌شود و حسابدارِ بی‌مزدِ جمع بودن دوست‌داشتنی نیست. دوم اینکه بقیه فقط عددِ نهایی را می‌بینند و راهی برای بررسی ندارند. وقتی عددی را نمی‌شود دید، خیلی راحت می‌شود به آن شک کرد، حتی اگر کاملا درست باشد.

راه‌حل: حساب باید جلوی چشمِ همه باشد، نه توی دفترچه‌ی یک نفر. هر کس خرجِ خودش را ثبت کند و همه یک فهرست را ببینند. در دُنگت هر گروه یک زبانه‌ی «ترازها» دارد که نشان می‌دهد هر عضو در جمع چقدر طلبکار یا بدهکار است. اگر روزی عددهای گروه با هم جور نباشد هم، اپ پیشنهادِ ساختگی نمی‌دهد؛ می‌گوید حساب جور نیست و شما را به ترازها می‌برد تا خطا را پیدا کنید. این شفافیت اعتماد می‌سازد.

یک نکته‌ی کوچک: لازم نیست همه‌ی دوستانتان اپ را نصب کرده باشند. در دُنگت می‌شود کسی را فقط با نوشتنِ اسمش به گروه اضافه کرد و در تقسیم آورد. ولی اگر همه نصب کنند، هر کس خرجِ خودش را ثبت می‌کند و بار از دوشِ یک نفر برداشته می‌شود.

اشتباهِ چهارم: تسویه را عقب بیندازیم

«بعد از سفر حساب می‌کنیم» بعد می‌شود «هفته‌ی دیگر» و بعد «عید که برگشتیم». بدهی که چند ماه روی هم بماند، دو بلا سرِ دوستی می‌آورد: یادآوری‌اش ناخوشایند می‌شود و عددش از چیزی که کسی انتظار داشت بزرگ‌تر به نظر می‌رسد. طلبکار معذب است که بپرسد، بدهکار هم دلش می‌خواهد فراموش شود؛ و این وسط دوستی کمی می‌خشکد.

راه‌حل: یک زمانِ مشخص برای تسویه بگذارید و همان را رعایت کنید. برای سفر، آخرِ همان سفر یا نهایتا تا دو سه روز بعدش. برای خرجِ ماهانه، همان روزی که اجاره یا قبض پرداخت می‌شود. وقتی زمان از پیش معلوم باشد، پرسیدنِ «تسویه کنیم؟» دیگر رودربایستی ندارد؛ فقط یک قرارِ از پیش‌گذاشته‌شده است.

اشتباهِ پنجم: تکه‌تکه پول بدهیم

بعضی‌ها همان لحظه سهمِ هر خرج را جدا به پرداخت‌کننده‌اش می‌دهند. کارِ خوبی به نظر می‌رسد، ولی وقتی خرج‌ها زیاد شود، به انبوهی از کارت‌به‌کارتِ کوچک و عددهای خرد می‌رسید که پیگیری‌شان از خودِ حساب سخت‌تر است. راهِ بهتر این است که اول خالصِ طلب و بدهیِ هر نفر را حساب کنید و بعد فقط چند پرداختِ لازم را انجام دهید.

مثال: چهار نفر در یک سفر ۱۲٬۰۰۰٬۰۰۰ تومان خرج کرده‌اند، پس سهمِ هر نفر ۳٬۰۰۰٬۰۰۰ تومان است. رضا ۶٬۰۰۰٬۰۰۰ داده، مینا ۳٬۶۰۰٬۰۰۰، سارا ۱٬۸۰۰٬۰۰۰ و من ۶۰۰٬۰۰۰.

خالصِ طلب و بدهیِ هر نفر در سفرِ چهارنفره
نفرپرداخت کردهسهمشنتیجه
رضا۶٬۰۰۰٬۰۰۰۳٬۰۰۰٬۰۰۰۳٬۰۰۰٬۰۰۰ طلبکار
مینا۳٬۶۰۰٬۰۰۰۳٬۰۰۰٬۰۰۰۶۰۰٬۰۰۰ طلبکار
سارا۱٬۸۰۰٬۰۰۰۳٬۰۰۰٬۰۰۰۱٬۲۰۰٬۰۰۰ بدهکار
من۶۰۰٬۰۰۰۳٬۰۰۰٬۰۰۰۲٬۴۰۰٬۰۰۰ بدهکار

حالا فقط سه پرداخت کافی است: سارا ۱٬۲۰۰٬۰۰۰ به رضا می‌دهد، من ۱٬۸۰۰٬۰۰۰ به رضا و ۶۰۰٬۰۰۰ به مینا. تمام. اگر هر کس می‌خواست سهمش را از هر خرج جدا بدهد، تا ۱۲ جابه‌جایی لازم بود.

دُنگت همین حساب را خودش می‌کند. با دکمه‌ی «تسویه‌حساب» کمترین تعدادِ پرداخت‌هایی را که حساب‌ها را صاف می‌کند پیشنهاد می‌دهد. یک نکته‌ی مهم: دُنگت خودش پولی جابه‌جا نمی‌کند. فقط می‌گوید چه کسی به چه کسی چقدر بدهد. پرداخت را خودتان با همان کارت‌به‌کارتِ همیشگی انجام می‌دهید و بعد در اپ تایید می‌کنید که انجام شد.

اشتباهِ ششم: پیش از شروع، درباره‌ی قاعده‌ها حرف نزنیم

بیشترِ دلخوری‌ها از جایی می‌آید که هر کس در ذهنش قاعده‌ای دارد و فرض می‌کند بقیه هم همان را دارند. «ویلا را باید به نسبتِ اتاق‌ها داد»، «هر کس مشروبِ خودش را حساب کند»، «بچه‌ها جزو سهم‌اند یا نه؟» اگر اینها را بعد از خرج بگویید، به نظر می‌رسد دارید قاعده را به نفعِ خودتان عوض می‌کنید. اگر پیش از خرج بگویید، فقط یک گفت‌وگوی عادی است.

راه‌حل: پیش از سفر یا اولین ماه، پنج دقیقه سرِ چند سوال به توافق برسید: خرجِ بزرگ (مثل ویلا یا اجاره) مساوی تقسیم شود یا بر اساسِ درصد؟ چه چیزهایی «شخصی» حساب می‌شود؟ اگر کسی نصفِ مدت نیست، سهمش چقدر است؟ برای همین آخری روشِ «ضریب» خوب است: به هر نفر یک ضریب می‌دهید و سهمش به همان نسبت حساب می‌شود. مثلا ضریبِ ۰٫۵ برای کسی که فقط نصفِ مدت بوده. این‌ها را در گروه بنویسید تا یادمان نرود.

یک کار دیگر هم هست که به همین اشتباه برمی‌گردد: تقسیمِ کارها. خیلی از دعواهای سفر سرِ پول نیست، سرِ کار است: «قرار بود کی بلندگو بیاورد؟» دُنگت کنارِ حساب‌ها بخشِ «کارهای گروه» دارد. کار را می‌نویسید، هر کس برمی‌دارد و وقتی انجام شد تیکش را می‌زند. اگر دوست دارید بیشتر بدانید، سایتِ دُنگت صفحه‌ی سفرهای گروهی را هم دارد.

اشتباهِ هفتم: ارزها را قاطی کنیم

در سفرِ خارجی، یکی با کارت به یورو پرداخته، یکی به دلار و دیگری نقد به پولِ محلی. اگر همه را «تقریبا» به تومان برگردانید، هر کس یک نرخِ توی ذهنش دارد و اختلاف از همین‌جا شروع می‌شود. نکته‌ی بدتر این است که اگر بخواهید آخرِ سفر دوباره تبدیل کنید، دیگر معلوم نیست کدام نرخ را مبنا بگیرید.

راه‌حل: هر خرج را به همان ارزی ثبت کنید که واقعا پرداخت شده و تبدیل را یک‌جا و با یک نرخِ مشخص انجام دهید. دُنگت خرج‌ها را به ۱۷۷ ارز قبول می‌کند و بینشان با نرخی که خودش می‌گیرد تبدیل می‌کند. اگر ایرانی هستید، می‌توانید مبلغ‌ها را به جای ریال به تومان نمایش دهید تا صفرها گیجتان نکنند. پیش از اتکا به عددِ نهایی، نرخ را یک بار با منبعِ مورد اعتمادِ خودتان بسنجید.

وقتی حساب جور درنیامد، چه کنیم؟

هر چقدر هم دقت کنید، گاهی حساب جور درنمی‌آید: یک خرج دو بار ثبت شده، یک نفر از قلمی جا مانده، یا مبلغی اشتباه تایپ شده. در این وضع دو راهِ بد داریم: یا حساب را کنار بگذاریم و «حلال کنیم»، یا سرِ یک عددِ مبهم بحث کنیم. راهِ سومی هم هست: برگردیم به فهرستِ خرج‌ها و تک‌تکِ قلم‌ها را کنارِ هم ببینیم. چون همه‌چیز ثبت شده، پیدا کردنِ خطا معمولا چند دقیقه بیشتر طول نمی‌کشد. اگر حساب در دُنگت نبندد، خودِ اپ صریح می‌گوید و به ترازها می‌فرستد.

دُنگت چه کاری نمی‌کند؟

برای اینکه انتظارِ درستی داشته باشید:

  • کیف پول یا درگاهِ پرداخت نیست. پول را خودتان جابه‌جا می‌کنید؛ اپ فقط ثبت می‌کند چه قرار گذاشتید و چه پرداخت شد.
  • اسکنِ رسید بی‌خطا نیست. پیش‌نویس می‌سازد و بازبینی با شماست.
  • فقط روی گوشی است. نسخه‌ی اندروید و آیفون دارد؛ نسخه‌ی کامپیوتر یا مرورگر ندارد.
  • عددِ داخلِ اپ سندِ حقوقی نیست. توافقِ دوستانه‌ی خودتان است، شفاف و جلوی چشمِ همه.

اگر هر کدام از این‌ها با نیازتان نمی‌خواند، دفترچه و ماشین‌حساب هم جوابِ خوبی است؛ مهم این است که قاعده‌ها را همان‌طور که گفتم رعایت کنید. برای شناختِ کاملِ اپ هم می‌توانید معرفی کاملِ دُنگت را بخوانید.

پرسش‌های متداول

چرا تقسیم هزینه بینِ دوستان این‌قدر دعوا درمی‌آورد؟

معمولا مشکل از پول نیست، از بی‌نظمی است. وقتی خرج‌ها همان لحظه ثبت نشود، قاعده‌ها از پیش معلوم نباشد و تسویه عقب بیفتد، هر کس برداشتِ خودش را از حساب دارد. حسابِ شفاف و مشترک بیشترِ این دلخوری‌ها را از بین می‌برد.

همیشه باید هزینه را مساوی تقسیم کنیم؟

نه. وقتی سفارش‌ها یا مدتِ حضور فرق دارد، مساوی بودن منصفانه نیست. هزینه را قلم‌به‌قلم بنویسید و هر قلم را به کسانی بدهید که سهم داشته‌اند. اگر همه‌چیز واقعا برابر است، تقسیمِ مساوی ساده‌ترین و بهترین راه است.

بهتر است تسویه را کی انجام بدهیم؟

یک زمانِ مشخص و از پیش‌توافق‌شده بگذارید: برای سفر آخرِ همان سفر یا چند روز بعدش، برای خرجِ ماهانه روزی که اجاره یا قبض پرداخت می‌شود. بدهیِ عقب‌افتاده هم یادآوری‌اش ناخوشایند است و هم عددش بزرگ‌تر به نظر می‌رسد.

دُنگت چطور تعدادِ پرداخت‌ها را کم می‌کند؟

اپ ابتدا خالصِ طلب و بدهیِ هر عضو را حساب می‌کند و بعد کمترین تعدادِ پرداختی را که حساب‌ها را صاف می‌کند پیشنهاد می‌دهد. شما هر پیشنهاد را بیرونِ اپ انجام می‌دهید و پس از پرداخت در گروه تاییدش می‌کنید.

آیا دُنگت پولِ ما را جابه‌جا می‌کند؟

نه. دُنگت به حسابِ بانکی وصل نیست و پول نگه نمی‌دارد. فقط ثبت می‌کند چه کسی به چه کسی چقدر بدهکار است. پرداخت را خودتان، مثلا با کارت‌به‌کارت، انجام می‌دهید و بعد در اپ تایید می‌کنید.

اگر یکی از دوستان اپ را نصب نکند چه می‌شود؟

مشکلی نیست. در دُنگت می‌توان کسی را فقط با نوشتنِ اسمش به گروه اضافه کرد و او بدونِ حساب هم در تقسیم می‌آید. ولی اگر همه نصب کنند، هر کس خرجِ خودش را ثبت می‌کند و همه یک عدد را می‌بینند.

برای سفرِ خارجی با چند ارز چه کنیم؟

هر خرج را به همان ارزی ثبت کنید که پرداخت شده. دُنگت ۱۷۷ ارز را پشتیبانی می‌کند و بینشان با نرخی که خودش می‌گیرد تبدیل می‌کند. اگر به عددِ دقیق حساس هستید، نرخ را یک بار با منبعِ مورد اعتمادِ خودتان مقایسه کنید.

بدون ثبت‌نام می‌شود از دُنگت استفاده کرد؟

بله. در حالتِ مهمان بدونِ حساب وارد می‌شوید و تا دو گروه می‌سازید. با ورود به حساب این محدودیت برداشته می‌شود. نسخه‌ی اندروید در Google Play و نسخه‌ی آیفون در App Store است.

جمع‌بندی

هفت اشتباه را دوباره مرور کنیم: خرج را دیر ثبت کردن، همه‌چیز را مساوی تقسیم کردن، حساب را به یک نفر سپردن، تسویه را عقب انداختن، تکه‌تکه پول دادن، پیش از شروع قاعده نگذاشتن و ارزها را قاطی کردن. هیچ‌کدام کارِ آدمِ بد نیست؛ همه‌شان نتیجه‌ی بی‌نظمی‌اند، و بی‌نظمی را می‌شود با چند عادتِ ساده درست کرد.

پیشنهادِ من این است: دفعه‌ی بعد که قرارِ سفر یا دورهمی گذاشتید، پیش از اولین خرج پنج دقیقه قاعده‌ها را بگویید، حساب را جلوی چشمِ همه ثبت کنید و سرِ وقتِ مشخص تسویه کنید. تصمیمِ اینکه با اپ یا با دفترچه این کار را بکنید با خودتان؛ مهم این است که دوستی از حساب‌وکتاب مهم‌تر بماند.

ادامهٔ خواندن

بعدش چه بخوانم؟

دیدگاه‌ها