تست نت چیست؟ تفاوت تست نت و مین نت در بلاک‌چین

تست نت (Testnet) یعنی نسخهٔ آزمایشیِ یک بلاک‌چین. همان قواعدِ شبکهٔ اصلی را دارد، ولی سکه‌هایش ارزشِ واقعی ندارند. برنامه‌نویس‌ها کارشان را اول آنجا امتحان می‌کنند تا اگر اشتباهی بود، پولِ کسی از دست نرود. به شبکهٔ واقعی، که دارایی‌های ارزشمند در آن جابه‌جا می‌شود، «مین نت» می‌گویند.

یادتان هست در آموزشگاهِ رانندگی، ماشینِ تمرین دو تا پدالِ ترمز داشت؟ یکی زیرِ پای شاگرد، یکی زیرِ پای مربی. شاگرد اشتباه می‌کرد، مربی ترمز می‌گرفت و اتفاقی نمی‌افتاد. تست نت همان ماشینِ دوپدالِ دنیای بلاک‌چین است. اگر هنوز نمی‌دانید خودِ بلاک‌چین چیست، اول مقالهٔ بلاک چین چیست را بخوانید؛ بقیهٔ این متن روی همان پایه است.

احتمالاً اسمِ تست نت را در خبرِ یک پروژه یا در گروه‌های ایردراپ شنیده‌اید. بیایید با هم ببینیم دقیقاً چیست، چه فرقی با مین نت دارد، توکنش ارزش دارد یا نه، و شرکت در آن به امیدِ جایزه چه خطرهایی دارد.

تست نت چیست و چرا لازم است؟

بلاک‌چین یک برنامه است که هم‌زمان روی هزاران رایانه اجرا می‌شود. هر چیزی که در آن ثبت شود، برگشت ندارد. یعنی دکمهٔ «واگرد» ندارد.

حالا فرض کنید برنامه‌نویسی یک قرارداد هوشمند بنویسد، یعنی برنامه‌ای که خودکار پول جابه‌جا می‌کند. اگر یک خطای کوچک در آن باشد و مستقیم روی شبکهٔ اصلی برود، ممکن است میلیون‌ها دلار قفل یا دزدیده شود. هیچ‌کس هم نمی‌تواند آن را برگرداند. پس پیش از آن، باید جایی باشد که بشود بی‌ترس اشتباه کرد. آن جا تست نت است.

تست نت همان نرم‌افزار و همان قواعد را دارد. ولی زنجیرهٔ بلاک‌هایش کاملاً از شبکهٔ اصلی جداست. اولین بلاکِ خودش را دارد (به آن Genesis می‌گویند) و یک شمارهٔ شناسایی جدا (Chain ID). سکه‌هایش را مجانی پخش می‌کنند و عمداً قرار نیست ارزش داشته باشند.

تشبیهِ دیگرش اسکناس‌های بازیِ بانکداری است که بچه که بودیم با آن خانه و خیابان می‌خریدیم. همهٔ قاعده‌های خرید و فروش سرِ جایش بود، ولی با آن پول نمی‌شد یک نان خرید. پس تست نت زمینِ تمرین است، نه بازارِ واقعی.

مین نت چیست؟

مین نت (Mainnet) یعنی شبکهٔ اصلی؛ همان بلاک‌چینِ زنده‌ای که پولِ واقعی در آن جابه‌جا می‌شود. بیت‌کوین یا اتری که در کیف پولتان دارید و قیمتش را در صفحهٔ قیمت ارزهای دیجیتال امروز می‌بینید، روی مین نت است. اینجا هر اشتباه هزینهٔ واقعی دارد.

وقتی در خبرها می‌خوانید «فلان پروژه مین نتش را لانچ کرد»، یعنی دورهٔ آزمایش تمام شده. مثلِ مغازه‌ای که بعد از چند هفته بازگشاییِ آزمایشی، افتتاحیهٔ رسمی گرفته است. از این به بعد توکنش روی شبکهٔ خودش واقعی است و مردم با داراییِ واقعی از آن استفاده می‌کنند.

تفاوت تست نت و مین نت در یک نگاه

از نظرِ فنی، تست نت و مین نت تقریباً دوقلو هستند. فرقشان در ارزش، امنیت، ماندگاری و کسانی است که سراغشان می‌روند. این جدول همه را کنارِ هم گذاشته است:

مقایسهٔ تست نت و مین نت

ویژگی	تست نت	مین نت
ارزشِ توکن	بی‌ارزش؛ مجانی از «فاست» گرفته می‌شود	ارزشِ بازاری دارد و خرید و فروش می‌شود
کارمزدِ تراکنش	با توکنِ آزمایشی؛ عملاً خرجی ندارد	با ارزِ واقعی پرداخت می‌شود
هدف	آزمایش، پیدا کردنِ خطا، آموزش	تراکنش و کاربردِ واقعی
ماندگاری	ممکن است از نو شروع شود، متوقف شود یا بازنشسته شود	برای همیشه ساخته شده است
امنیت	انگیزهٔ کمی برای حمله؛ گاهی چند نگهبانِ مشخص	امنیتِ بالا با هزاران رایانه و نگهبان
شمارهٔ شبکه	جدا (مثلاً سپولیا: ۱۱۱۵۵۱۱۱)	جدا (مثلاً اتریوم: ۱)
کاوشگرِ بلاک	نسخهٔ جدا، مثلِ sepolia.etherscan.io	کاوشگرِ اصلی، مثلِ etherscan.io
چه کسی سراغش می‌رود	برنامه‌نویس، گردانندهٔ نود، تیمِ امنیت	همهٔ کاربران و سرمایه‌گذاران

مهم‌ترین ردیف، شمارهٔ شبکه است. چون هر شبکه شمارهٔ خودش را دارد، تراکنشی که در تست نت امضا شده در مین نت پذیرفته نمی‌شود و برعکس. درست مثلِ کارتِ بانکیِ یک بانک که در دستگاهِ کارت‌خوانِ بازیِ بچه‌ها کار نمی‌کند. پس دارایی‌ها خودبه‌خود بینِ این دو شبکه جابه‌جا نمی‌شوند.

تست نت به چه کاری می‌آید؟

شاید فکر کنید تست نت فقط مالِ برنامه‌نویس‌هاست. ولی آدم‌های مختلفی از آن استفاده می‌کنند:

• امتحانِ قرارداد هوشمند و اپلیکیشن: برنامه‌نویس کارش را اول روی تست نت می‌گذارد، با آن کار می‌کند و خطاها را پیدا می‌کند. تا مطمئن نشود، به شبکهٔ اصلی نمی‌برد.
• امتحانِ به‌روزرسانیِ شبکه: هر به‌روزرسانیِ بزرگِ اتریوم، مثلِ پکترا و فوساکا، اول روی تست نت‌ها روشن شد. اگر ایرادی بود، همان‌جا دیده و درست شد.
• تمرینِ راه‌اندازیِ نود: نود یعنی رایانه‌ای که یک نسخه از بلاک‌چین را نگه می‌دارد. کسی که می‌خواهد نود یا «اعتبارسنج» در شبکه‌های اثبات سهام راه بیندازد، تنظیمات را اول بی‌خطر تمرین می‌کند.
• آماده شدنِ کیف پول و صرافی: پیش از پشتیبانی از یک شبکه یا توکنِ تازه، واریز و برداشت را روی تست نت امتحان می‌کنند.
• پیدا کردنِ خطا با کمکِ مردم: پروژه‌ها تست نتِ عمومی راه می‌اندازند تا کاربرانِ واقعی سیستم را زیرِ بار ببرند و خطا گزارش کنند. گاهی هم برای پیدا کردنِ خطا جایزه می‌گذارند.
• یاد گرفتن: برای تمرینِ کار با کیف پول و امضای تراکنش، جایی بی‌خطرتر از تست نت نیست. اشتباه کنید، چیزی از دست نمی‌دهید.

پس تست نت هم کارگاهِ برنامه‌نویس است، هم کلاسِ تمرینِ تازه‌کار.

از رایانهٔ برنامه‌نویس تا لانچ مین نت: یک پروژه چه مسیری می‌رود؟

تست نتِ عمومی معمولاً قدمِ دوم است، نه اول. یک پروژهٔ جدی معمولاً این پنج پله را بالا می‌رود:

1. شبکهٔ محلی (Local / Devnet): برنامه‌نویس یک بلاک‌چینِ کوچک را روی رایانهٔ خودش اجرا می‌کند. سریع است و هر لحظه می‌شود از نو شروعش کرد.
2. تست نتِ عمومی: کار روی شبکه‌ای می‌رود که دیگران هم به آن دسترسی دارند. رفتارِ برنامه در شرایطِ نزدیک به واقعی دیده می‌شود.
3. تست نتِ تشویقی (Incentivized Testnet): بعضی پروژه‌ها به کسانی که نود راه می‌اندازند یا کارهای مشخصی می‌کنند، وعدهٔ جایزه می‌دهند. هدف این است که شبکه زیرِ فشارِ واقعی امتحان شود.
4. حسابرسیِ امنیتی (Audit): شرکت‌های امنیتی برنامه را خط‌به‌خط می‌خوانند. این کار تضمینِ صددرصد نیست، ولی خطرِ خطاهای شناخته‌شده را کم می‌کند.
5. لانچ مین نت: شبکهٔ اصلی راه می‌افتد. گاهی اول با محدودیت (مثلاً سقفِ واریز یا «مین نتِ آزمایشی») و بعد کامل.

حواسمان باشد: اگر پروژه‌ای بی‌آنکه تست نتِ قابلِ‌دیدن و گزارشِ حسابرسی داشته باشد، یک‌راست با وعده‌های بزرگ به مین نت آمده، این خودش زنگِ خطر است. نشانه‌های دیگرِ پروژه‌های مشکوک را در مقالهٔ گام‌های شناسایی توکن‌های کلاهبرداری آورده‌ام.

انواع تست نت

همهٔ تست نت‌ها یک‌جور نیستند. اگر نوعشان را بشناسید، می‌فهمید یک خبر یا یک دعوت‌نامه دقیقاً چه می‌گوید:

• تست نتِ عمومی (Public): هر کسی می‌تواند وصل شود، توکنِ آزمایشی بگیرد و تراکنش بفرستد. سپولیا در اتریوم از این نوع است.
• تست نتِ خصوصی (Private / Permissioned): فقط تیمِ پروژه یا چند شریکِ مشخص راه دارند. معمولاً مالِ روزهای اول است.
• تست نتِ تشویقی: شرکت‌کننده برای کارهای مشخص امتیاز یا وعدهٔ جایزه می‌گیرد. همین نوع است که اسمش با ایردراپ گره خورده.
• تست نتِ دوره‌ای: شبکه‌ای که هر چند وقت یک بار به نقطهٔ شروع برمی‌گردد، مثلِ اِفِمری در اتریوم که هر ۲۸ روز از نو شروع می‌شود.
• شبکه‌های ویژهٔ بیت‌کوین: مثلِ regtest که برنامه‌نویس خودش بلاک می‌سازد، یا signet که بلاک‌هایش را چند امضاکنندهٔ مشخص می‌سازند تا شبکه آرام‌تر و پایدارتر بماند.

تست نت‌های معروفِ اتریوم و بیت‌کوین کدام‌اند؟

تست نت‌ها هم پیر می‌شوند. وقتی یکی کهنه یا ناپایدار شد، جایش را به شبکهٔ تازه می‌دهد. وضعیت تا مهر ۱۴۰۵ این است:

تست نت‌های اصلیِ اتریوم و بیت‌کوین تا مهر ۱۴۰۵

شبکه	بلاک‌چین	وضعیت	کاربردِ اصلی
سپولیا (Sepolia)	اتریوم	فعال؛ انتخابِ پیش‌فرض	امتحانِ قرارداد هوشمند و اپلیکیشن
هودی (Hoodi)	اتریوم	فعال از اسفند ۱۴۰۳ (مارس ۲۰۲۵)	امتحانِ اعتبارسنج، استیکینگ و به‌روزرسانیِ شبکه
اِفِمری (Ephemery)	اتریوم	فعال؛ هر ۲۸ روز از نو	آزمایش‌های کوتاه و راه‌اندازیِ سریعِ نود
هولسکی (Holesky)	اتریوم	بازنشسته از شهریور ۱۴۰۴ (سپتامبر ۲۰۲۵)	جایش را به هودی داد
گورلی، رینکبی، راپستن	اتریوم	بازنشسته	تست نت‌های قدیمی؛ آموزش‌های کهنه هنوز اسمشان را می‌آورند
Testnet4	بیت‌کوین	فعال از نسخهٔ ۲۸ نرم‌افزارِ Bitcoin Core	جانشینِ testnet3 که با «طوفانِ بلاک» ناپایدار شده بود
Signet	بیت‌کوین	فعال	شبکهٔ آزمایشیِ آرام‌تر با امضاکنندگانِ مشخص

از این جدول یک چیز را به خاطر بسپارید: اگر آموزشی از گورلی یا هولسکی حرف می‌زند، قدیمی است. سراغِ سپولیا یا هودی بروید. خودِ سپولیا هم روزی بازنشسته می‌شود؛ در جامعهٔ اتریوم برای جانشینی‌اش پیشنهادهایی مطرح شده، ولی تا مهر ۱۴۰۵ تاریخِ قطعی اعلام نشده است.

لایه دوم اتریوم هم تست نت‌های خودش را دارد که معمولاً روی سپولیا سوار است، مثلِ آربیتروم سپولیا و اپتیمیزم سپولیا. فهرستِ رسمی و به‌روزِ شبکه‌های آزمایشیِ اتریوم را در صفحهٔ شبکه‌های ethereum.org ببینید.

فاست چیست و توکن تست نت را از کجا بگیریم؟

در تست نت هم برای هر تراکنش کارمزد لازم است، فقط با توکنِ آزمایشی. این توکن را از فاست (Faucet) می‌گیرند. فاست در انگلیسی یعنی «شیرِ آب». سایتی است که آدرسِ کیف پولتان را در آن می‌نویسید و چند قطره توکنِ آزمایشی برایتان می‌چکاند.

برای اینکه یک نفر همهٔ آب را نبرد، فاست‌ها محدودیت می‌گذارند. مثلاً سقفِ روزانه، تأییدِ «من ربات نیستم»، یا اینکه کمی دارایی روی مین نت داشته باشید. بعضی‌ها هم از مرورگرتان می‌خواهند چند دقیقه محاسبه کند تا توکن بدهند. فهرستِ فاست‌های معتبرِ هر شبکه در سایتِ رسمیِ همان شبکه آمده است.

یک قاعده را هیچ‌وقت فراموش نکنید: فاستِ واقعی هرگز عبارت بازیابی، کلیدِ خصوصی یا پول از شما نمی‌خواهد. فقط آدرسِ عمومی لازم دارد، مثلِ شمارهٔ کارت که برای واریز کافی است. اگر سایتی گفت «برای فعال شدنِ فاست، کیف پولتان را وصل کنید و این تراکنش را تأیید کنید»، به احتمالِ زیاد دام است. چرا این کلمه‌ها این‌قدر مهم‌اند؟ مقالهٔ عبارت بازیابی کیف پول چیست را بخوانید.

توکن تست نت ارزش دارد؟

جوابِ کوتاه: نه، و قرار هم نیست داشته باشد. توکنِ تست نت ابزارِ تمرین است، نه دارایی. هیچ صرافیِ معتبری آن را خرید و فروش نمی‌کند و نمی‌شود آن را به اتر یا بیت‌کوینِ واقعی تبدیل کرد.

با این حال، تاریخ یک استثنای آموزنده دارد. اسفند ۱۴۰۱ (فوریهٔ ۲۰۲۳) یک پروژهٔ بلاک‌چینی امکانی ساخت که با اترِ واقعی، اترِ آزمایشیِ گورلی خریده شود. قیمتِ این توکنِ «بی‌ارزش» در چند روز از چند سنت به بیش از یک دلار رسید. برنامه‌نویس‌ها به‌شدت اعتراض کردند.

حرفشان منطقی بود. وقتی توکنِ تمرینی قیمت پیدا کند، سودجوها فاست‌ها را خالی می‌کنند. آن وقت برنامه‌نویسِ تازه‌کار برای تمرین هم باید پول بدهد. مثلِ اینکه کسی اسکناس‌های بازیِ بانکداری را جمع کند و بفروشد؛ بچه‌ها دیگر چیزی برای بازی ندارند.

پس اگر کسی به شما «توکنِ تست نت» فروخت، یا قول داد توکنِ آزمایشی‌تان بعداً «به توکنِ اصلی تبدیل می‌شود»، به حرفش شک کنید. تقریباً در همهٔ پروژه‌ها، موجودیِ تست نت با لانچ مین نت هیچ ربطی به توکنِ واقعی پیدا نمی‌کند.

تست نت و ایردراپ: فرصت یا دام؟

خیلی از کسانی که دنبالِ تست نت می‌گردند، در واقع دنبالِ ایردراپ هستند. ایردراپ یعنی پروژه‌ای مقداری از توکنش را مجانی به گروهی از کاربران بدهد. بعضی پروژه‌ها بعد از لانچ مین نت، به کسانی که در تست نت فعال بودند توکن دادند.

نمونهٔ معروفش آپتوس است. مهر ۱۴۰۱ (اکتبر ۲۰۲۲) حدودِ ۲۰ میلیون توکن، یعنی ۲٪ کلِ توکن‌های اولیه‌اش، را بینِ بیش از ۱۱۰ هزار آدرس پخش کرد. این آدرس‌ها مالِ شرکت‌کنندگانِ تست نتِ تشویقی و کاربرانِ اولیه بودند.

همین چند داستانِ موفق باعث شد «جمع کردنِ ایردراپ از تست نت» برای خیلی‌ها سرگرمی شود. ولی تصویرِ کامل این است: بیشترِ تست نت‌ها هیچ جایزه‌ای نمی‌دهند. آن‌هایی هم که می‌دهند، شرط‌هایشان را از قبل نمی‌گویند.

پروژه‌ها حالا با بررسیِ ردِ تراکنش‌ها، کسی را که با ده‌ها کیف پول آمده پیدا می‌کنند و کنار می‌گذارند. به این کار «حملهٔ سیبیل» (Sybil) می‌گویند. مثلِ کسی که با چند شناسنامه در صفِ کوپن بایستد؛ دیر یا زود می‌گیرندش.

شرکت در تست نت برای ایردراپ چه ریسکی دارد؟

• هدر رفتنِ وقت: ساعت‌ها کارِ تکراری بی هیچ تضمینی. جایزه شاید هرگز نیاید، یا آن‌قدر کم باشد که به زحمتش نیرزد.
• سایت‌ها و فاست‌های تقلبی: کلاهبردارها صفحه‌هایی شبیهِ پروژه‌های معروف می‌سازند. با یک «تأییدِ» ساده، دارایی‌های واقعیِ کیف پولتان را خالی می‌کنند.
• نصبِ برنامهٔ آلوده: بعضی «تست نت‌ها» می‌خواهند برنامه‌ای نصب کنید. نصبِ فایلِ ناشناس روی رایانه‌ای که کیف پولِ واقعی دارد، خطرناک است.
• حذف شدن به جرمِ چندحسابی: اگر با چند کیف پول کارِ تکراری کنید، ممکن است همه‌شان کنار گذاشته شوند.
• هزینهٔ پنهان: بعضی کارها شرط دارند که روی مین نت هم دارایی داشته باشید یا تراکنش بفرستید. آن کارمزدها پولِ واقعی‌اند.
• پروژه‌های قلابی: «تست نتی» که برای ثبت‌نام پول می‌خواهد، اصلاً تست نت نیست.

چک‌لیستِ ایمنی پیش از شرکت در هر تست نت

1. نشانیِ سایت را فقط از سایت و صفحه‌های رسمیِ خودِ پروژه بردارید، نه از پیامِ خصوصی یا تبلیغ.
2. یک کیف پولِ جدا و خالی فقط برای تست نت بسازید. هیچ داراییِ واقعی در آن نگذارید.
3. عبارت بازیابی و کلیدِ خصوصی را به هیچ سایت، ربات یا «پشتیبانی» ندهید.
4. پیش از تأییدِ هر تراکنش، نامِ شبکه را در کیف پول نگاه کنید. باید اسمِ تست نت را ببینید.
5. از خودتان بپرسید: «اگر هیچ جایزه‌ای نیاید، باز هم ارزشِ وقتم را داشت؟»
6. برای تشخیصِ ایردراپِ معتبر از سایت‌های پیگیری کمک بگیرید. چند نمونه را در مقالهٔ سایت‌های شناسایی ایردراپ‌های معتبر معرفی کرده‌ام.

پس تست نت به خودیِ خود بی‌خطر است؛ خطر از راهی است که شما را به آن می‌برد.

لانچ مین نت چه اثری روی قیمت دارد؟

لانچ مین نت معمولاً یکی از مهم‌ترین قدم‌های یک پروژه است و بازار از قبل به آن واکنش نشان می‌دهد. در تجربهٔ من در بازارهای مالی، یک الگوی آشنا اینجا هم زیاد دیده می‌شود: «با شایعه بخر، با خبر بفروش». یعنی قیمت پیش از لانچ بالا می‌رود. بعد از آن، توکن‌های تازه آزاد می‌شوند و کسانی که ایردراپ گرفته‌اند می‌فروشند؛ نتیجه فشارِ فروش است.

نمونهٔ آشنا برای ما ایرانی‌ها پای نتورک است. سال‌ها در مرحلهٔ آزمایشی و بعد «مین نتِ محصور» ماند، یعنی شبکه‌ای که به بیرون راه نداشت. مین نتِ بازش اسفند ۱۴۰۳ (فوریهٔ ۲۰۲۵) راه افتاد. همین فاصلهٔ طولانی نشان می‌دهد تاریخِ مین نت را باید از خودِ پروژه پرسید، نه از گروه‌های تبلیغاتی.

این‌ها آموزش است، نه پیشنهادِ خرید یا فروش. هیچ لانچی به‌تنهایی بالا رفتنِ قیمت را تضمین نمی‌کند. تصمیمِ نهایی با خودتان.

چطور بفهمیم کیف پول روی تست نت است یا مین نت؟

اشتباه گرفتنِ این دو شبکه زیاد پیش می‌آید، مخصوصاً برای تازه‌کارها. این نشانه‌ها کمکتان می‌کنند:

• نامِ شبکه در کیف پول: در کیف پول‌هایی مثلِ متامسک، تست نت‌ها از اول پنهان‌اند. باید در تنظیمات، نمایشِ شبکه‌های آزمایشی را روشن کنید. نامِ شبکهٔ فعال همیشه بالای صفحه نوشته شده است.
• شمارهٔ شبکه: مین نتِ اتریوم شمارهٔ ۱ دارد، سپولیا ۱۱۱۵۵۱۱۱ و هودی ۵۶۰۰۴۸.
• کاوشگرِ بلاک: کاوشگرِ تست نت معمولاً نامِ شبکه را در نشانی دارد، مثلِ sepolia.etherscan.io.
• شکلِ آدرس در بیت‌کوین: آدرس‌های تست نتِ بیت‌کوین با حروفی مثلِ tb1 شروع می‌شوند، نه bc1.
• پولی که فقط در تست نت دیده می‌شود: اگر کسی گفت «اتر برایتان فرستادم» ولی آن را فقط در شبکهٔ آزمایشی می‌بینید، آن پول واقعی نیست. بعضی کلاهبردارها با همین ترفند وانمود می‌کنند پول داده‌اند.

پنج اشتباهِ رایج دربارهٔ تست نت

• «توکنِ تست نتم را بعداً می‌فروشم.» توکنِ آزمایشی تقریباً هیچ‌وقت به توکنِ واقعی تبدیل نمی‌شود. اگر جایزه‌ای هم باشد، جدا و روی مین نت داده می‌شود.
• «تست نت یعنی پروژه نیمه‌کاره و بی‌ارزش است.» برعکس. تست نتِ فعال و شفاف نشانهٔ کارِ جدی است. نگران‌کننده پروژه‌ای است که اصلاً تست نت ندارد.
• «با کیف پولِ اصلی‌ام می‌روم، چون فقط آزمایشی است.» خودِ تست نت بی‌خطر است، ولی سایتی که شما را به آن می‌برد شاید نباشد. کیف پولِ آزمایشی را جدا کنید.
• «آموزشِ گورلی هنوز به کار می‌آید.» گورلی و هولسکی بازنشسته شده‌اند. پیش از هر آموزش، تاریخش را ببینید.
• «لانچ مین نت یعنی قیمت حتماً بالا می‌رود.» بارها خلافش دیده شده است. خبری که همه از قبل می‌دانند، معمولاً پیش‌تر در قیمت حساب شده است.

سوالات متداول

جمع‌بندی

تست نت زمینِ تمرینِ بلاک‌چین است: همان قواعدِ مین نت، بی آنکه اشتباه پولِ واقعی بسوزاند. برای برنامه‌نویس ابزارِ کار است، برای تازه‌کار کلاسِ بی‌خطرِ تمرین، و برای سرمایه‌گذار نشانه‌ای از جدی بودنِ یک پروژه. توکنش ارزش ندارد و قرار هم نیست داشته باشد.

پس توصیهٔ من این است: اگر تازه با رمزارزها آشنا شده‌اید، کار با کیف پول و امضای تراکنش را اول روی سپولیا تمرین کنید. اگر هم به امیدِ ایردراپ سراغِ تست نت می‌روید، با کیف پولِ جدا، از نشانیِ رسمی و با انتظارِ واقع‌بینانه بروید. برای شناختِ شبکه‌ای که بیشترِ تست نت‌های امروز روی آن ساخته شده‌اند، مقالهٔ اتریوم چیست را بخوانید.