سوئینگ چیست؟ سوئینگ تریدینگ (نوسان‌گیری) و استراتژی‌هایش در بورس

سوئینگ یعنی «تاب» یا «نوسان». در بازار، سوئینگ یعنی هر موجِ کوچکِ بالا و پایینِ قیمت. سوئینگ تریدینگ، که ما در ایران به آن نوسان‌گیری می‌گوییم، یعنی یک سهم را نزدیکِ کفِ یکی از همین موج‌ها بخریم و نزدیکِ سقفِ بعدی بفروشیم. معمولاً معامله چند روز تا چند هفته باز می‌ماند، نه چند دقیقه و نه چند سال.

اگر در بورس فعالیت کرده باشید، حتماً این جمله را شنیده‌اید: «من سرمایه‌گذار نیستم، نوسان‌گیرم.» ولی خیلی‌ها دقیق نمی‌دانند نوسان‌گیری با معامله‌گریِ روزانه و اسکالپ چه فرقی دارد، با چه تایم فریمی کار می‌کند و در بورسِ ایران، با دامنهٔ نوسان و صف‌هایش، چه گیرهایی دارد. بیایید قدم‌به‌قدم با هم جلو برویم.

سوئینگ چیست؟ از تابِ پارک تا نمودارِ قیمت

تابِ پارک را تصور کنید. تاب بالا می‌رود، کمی می‌ایستد، برمی‌گردد پایین و دوباره بالا می‌رود. قیمتِ سهم هم هیچ‌وقت در یک خطِ صاف حرکت نمی‌کند. حتی وقتی سهمی چند ماه رو به بالاست، در این مدت چند بار بالا رفته و چند بار عقب نشسته است. به هر کدام از این رفت و برگشت‌ها یک «سوئینگ» می‌گویند.

این واژه را گاهی «سویینگ» هم می‌نویسند؛ هر دو یکی است و از واژهٔ انگلیسیِ Swing آمده است.

سقف و کفِ سوئینگ یعنی چه؟

سقفِ سوئینگ یعنی نقطه‌ای که قیمت تا آنجا بالا رفته و بعد برگشته است. در انگلیسی به آن Swing High می‌گویند. کفِ سوئینگ هم یعنی نقطه‌ای که قیمت تا آنجا پایین آمده و بعد دوباره بالا رفته است (Swing Low).

این دو نقطه نقشهٔ راهِ نوسان‌گیرند. اگر سقف‌ها و کف‌ها پله‌پله بالاتر بروند، یعنی سهم در روندِ صعودی است. اگر پله‌پله پایین‌تر بیایند، روند نزولی است. اگر تقریباً در یک محدوده بمانند، بازار رنج یا خنثی است.

پس اولین کارِ هر نوسان‌گیر این است که روی نمودار، سقف‌ها و کف‌های اخیر را پیدا کند. بقیهٔ تصمیم‌ها، یعنی کجا بخرد، کجا بفروشد و کجا حد ضرر بگذارد، از همین نقطه‌ها بیرون می‌آید.

سوئینگ تریدینگ چیست و چطور کار می‌کند؟

سوئینگ تریدینگ سبکی از معامله است که هدفش گرفتنِ یک تکه از حرکتِ قیمت است، نه کلِ آن. نوسان‌گیر نمی‌خواهد سهم را از پایین‌ترین قیمت بخرد و در بالاترین قیمت بفروشد. فقط می‌خواهد بخشِ میانیِ یک موج را بگیرد و برود.

مثلِ کسی که بینِ تهران و قم مسافرکشی می‌کند. لازم نیست کلِ جادهٔ ایران را برود. یک مسیرِ مشخص دارد، مسافر را سوار می‌کند، می‌رساند و پولش را می‌گیرد. نوسان‌گیر هم یک مسیرِ مشخص روی نمودار دارد: از نزدیکِ کف تا نزدیکِ سقف.

یک معاملهٔ سوئینگ معمولاً این چهار قدم را دارد:

1. پیدا کردنِ جهت: روند صعودی است، نزولی است یا خنثی؟
2. پیدا کردنِ نقطهٔ ورود: جایی نزدیکِ یک کفِ سوئینگ یا یک ناحیهٔ حمایت که احتمالِ برگشتِ قیمت بیشتر است.
3. تعیینِ حد ضرر پیش از خرید: اگر قیمت کمی زیرِ آن کف رفت، یعنی حدسِ ما غلط بوده و باید بیرون بیاییم.
4. تعیینِ هدف: معمولاً کمی پایین‌تر از سقفِ قبلی یا مقاومتِ بعدی.

نکتهٔ مهم این است که هر چهار قدم پیش از خرید روی کاغذ نوشته می‌شود. نوسان‌گیرِ حرفه‌ای وسطِ معامله تصمیم نمی‌گیرد؛ از قبل تصمیم گرفته است.

یک اشتباهِ رایج در تعریفِ نوسان‌گیری

در بعضی متن‌ها می‌خوانید که نوسان‌گیر «در طولِ یک روز چند معامله می‌کند و بعد از یک ساعت بیرون می‌آید». این تعریفِ معامله‌گریِ روزانه است، نه سوئینگ. در سوئینگ، معامله شب‌ها هم باز می‌ماند و گاهی چند هفته طول می‌کشد. فرق این دو را در جدولِ پایین می‌بینید.

تفاوت سوئینگ با اسکالپ، دی‌تریدینگ و پوزیشن‌تریدینگ

همهٔ این سبک‌ها از نوسانِ قیمت سود می‌خواهند. فرقشان در این است که معامله چقدر باز می‌ماند، چقدر وقت می‌گیرد و چقدر استرس دارد.

مقایسهٔ چهار سبکِ اصلیِ معامله‌گری

ویژگی	اسکالپ	دی‌تریدینگ (روزانه)	سوئینگ (نوسان‌گیری)	پوزیشن‌تریدینگ
مدتِ نگه‌داری	چند ثانیه تا چند دقیقه	چند ساعت؛ همان روز بسته می‌شود	چند روز تا چند هفته	چند ماه تا یک سال یا بیشتر
تایم فریمِ اصلی	یک تا پنج دقیقه	پانزده دقیقه تا یک ساعت	روزانه، با کمکِ هفتگی	هفتگی و ماهانه
وقتِ لازم در روز	تمامِ ساعتِ بازار	تمامِ ساعتِ بازار	حدودِ نیم ساعت تا یک ساعت	چند دقیقه در هفته
تعدادِ معامله	ده‌ها معامله در روز	چند معامله در روز	چند معامله در ماه	چند معامله در سال
اثرِ کارمزد	بسیار زیاد	زیاد	متوسط	کم
ابزارِ اصلی	تابلوخوانی و سرعت	تابلوخوانی و نمودارِ کوتاه	تحلیل تکنیکال و کمی بنیادی	بیشتر تحلیلِ بنیادی

اگر شغلِ دیگری دارید و نمی‌توانید از ساعتِ ۹ تا ۱۲:۳۰ چشمتان به تابلو باشد، اسکالپ و دی‌تریدینگ عملاً برایتان سخت است. سوئینگ جای وسط را دارد: از سرمایه‌گذاریِ بلندمدت فعال‌تر است، ولی شما را به صفحهٔ گوشی زنجیر نمی‌کند. برای آشنایی با دو سبکِ سریع‌تر، مقاله‌های اسکالپینگ چیست و چگونه معامله‌گرِ روزانه شویم را ببینید.

پس سوئینگ برای کسی مناسب است که می‌خواهد فعال معامله کند ولی تمامِ روزش را پای بازار نمی‌گذارد.

بهترین تایم فریم برای سوئینگ کدام است؟

تایم فریم یعنی هر شمع یا کندلِ نمودار چه مدت زمان را نشان می‌دهد. در نمودارِ روزانه، هر کندل یک روزِ معاملاتی است. در نمودارِ هفتگی، هر کندل یک هفته است. برای توضیحِ کامل، تایم فریم در تحلیل تکنیکال را بخوانید.

برای نوسان‌گیری، بیشترِ معامله‌گرها از ترکیبِ سه تایم فریم استفاده می‌کنند:

• هفتگی، برای جهت: یک نگاه به نمودارِ هفتگی می‌گوید جریانِ اصلیِ آب به کدام طرف است. خلافِ جریان شنا کردن خسته‌کننده است.
• روزانه، برای تصمیم: تایم فریم روزانه قلبِ سوئینگ است. سقف‌ها و کف‌ها، حمایت و مقاومت و هدف را اینجا پیدا می‌کنیم.
• یک‌ساعته، برای دقتِ ورود: اگر خواستید نقطهٔ ورود را کمی دقیق‌تر کنید، نمودارِ کوتاه‌تر کمک می‌کند. ولی تصمیمِ اصلی را عوض نمی‌کند.

در بورسِ ایران یک نکتهٔ اضافه هم هست. بازارِ سهام فقط حدودِ سه ساعت و نیم در روز باز است (طبق اطلاعیهٔ بورس تهران، از خرداد ۱۴۰۵ دوباره ۹ تا ۱۲:۳۰). یعنی نمودارِ یک‌ساعته در هر روز فقط سه چهار کندل دارد و خیلی زود شلوغ و بی‌معنی می‌شود. برای همین، توصیهٔ من این است که در سهامِ ایران تایم فریم روزانه را مبنا بگیرید.

پس اگر یک تایم فریم را باید انتخاب کنید، روزانه را انتخاب کنید.

پنج استراتژی سوئینگ تریدینگ که بیشتر به کار می‌آیند

استراتژی یعنی یک دستورِ پختِ مشخص: کِی بخرم، کِی بفروشم، کجا حد ضرر بگذارم. پنج دستورِ پختِ پرکاربرد را با زبانِ ساده مرور می‌کنیم. لازم نیست همه را بلد باشید؛ یکی دو تا را خوب یاد بگیرید.

۱. خرید در برگشتِ قیمت به حمایت، در جهتِ روند

این ساده‌ترین و پرطرفدارترین روش است. سهمی که در روندِ صعودی است، بعد از هر بالا رفتن کمی عقب می‌نشیند. به این عقب‌نشینی «پولبک» می‌گویند. نوسان‌گیر صبر می‌کند تا قیمت به یک ناحیهٔ حمایت یا به خط روند برسد و نشانه‌ای از برگشت ببیند. بعد می‌خرد.

حمایت یعنی محدوده‌ای که قبلاً خریدارها آنجا زیاد شده‌اند و جلوی ریزشِ قیمت را گرفته‌اند. مثلِ کفِ اتاق که توپ به آن می‌خورد و برمی‌گردد. مقاومت هم برعکس، سقفی است که فروشنده‌ها آنجا زیاد می‌شوند.

۲. نوسان‌گیری در بازارِ رنج

وقتی سهم چند هفته بینِ یک کف و یک سقفِ مشخص بالا و پایین می‌رود، می‌شود نزدیکِ کف خرید و نزدیکِ سقف فروخت. این روش تا وقتی جواب می‌دهد که رنج نشکسته است. با شکستنِ کف، باید فوراً بیرون آمد. جزئیاتش را در رنج چیست و معامله تا شکست رنج نوشته‌ایم.

۳. خرید بعد از شکستِ مقاومت

گاهی قیمت بعد از چند بار برخورد به یک سقف، بالاخره آن را می‌شکند و بالاتر می‌رود. نوسان‌گیر بعد از شکست وارد می‌شود، به این امید که موجِ تازه شروع شده است. حواسمان باشد که شکستِ معتبر معمولاً با حجمِ معاملاتِ بیشتر از معمول همراه است. شکستِ بی‌حجم ممکن است تله باشد.

۴. برگشت به سطح‌های فیبوناچی

فیبوناچی ابزاری است که حدس می‌زند پولبک تا کجا ممکن است عمیق شود. سطح‌های ۳۸٫۲٪، ۵۰٪ و ۶۱٫۸٪ از طولِ آخرین موجِ صعودی، جاهایی‌اند که خیلی از معامله‌گرها به آن‌ها نگاه می‌کنند. اگر یکی از این سطح‌ها با یک حمایتِ قبلی روی هم بیفتد، نقطهٔ ورود محکم‌تر می‌شود. آموزشِ کاملش در سطوح فیبوناچی در تحلیل تکنیکال است.

۵. کمک گرفتن از RSI

اندیکاتور RSI یک عدد بینِ صفر تا صد است که نشان می‌دهد قیمت اخیراً چقدر تند بالا یا پایین رفته است. زیرِ ۳۰ معمولاً یعنی فروشِ زیاد و احتمالِ برگشت، و بالای ۷۰ یعنی خریدِ زیاد. نوسان‌گیر RSI را تنها به کار نمی‌برد؛ آن را کنارِ حمایت و روند می‌گذارد تا تأییدِ بیشتری بگیرد. توضیحِ کامل در اندیکاتور RSI چیست آمده است.

پس استراتژیِ خوب آن است که شما بفهمیدش، بتوانید روی کاغذ بنویسیدش و با آرامش اجرایش کنید. هیچ‌کدام از این پنج روش همیشه درست نیست.

سوئینگ در بورس ایران چطور انجام می‌شود؟

کتاب‌ها و ویدیوهای سوئینگ بیشتر برای بازارهای خارجی نوشته شده‌اند. بورسِ ایران چند قاعدهٔ خودش را دارد که روی نوسان‌گیری اثرِ مستقیم می‌گذارد. اگر این‌ها را ندانید، بهترین استراتژی هم ضرر می‌دهد.

فقط از بالا رفتن سود می‌بریم

در بازارهای دیگر می‌شود از پایین آمدنِ قیمت هم سود برد. در بورسِ ایران، تقریباً همهٔ ما فقط وقتی سود می‌کنیم که قیمت بالا برود. پس در روندِ نزولی، بهترین کارِ نوسان‌گیر اغلب این است که اصلاً معامله نکند و صبر کند.

دامنهٔ نوسان، سرعتِ حرکت را کم می‌کند

دامنهٔ نوسان یعنی بیشترین مقداری که قیمتِ یک سهم در یک روز می‌تواند بالا یا پایین برود. طبق آخرین اطلاعیه‌ها (تا اردیبهشت ۱۴۰۵)، این عدد برای بیشترِ سهم‌های بورس تهران مثبت و منفی ۳٪ است و در بازارهای مختلف فرق می‌کند. جزئیاتش در قیمت مجاز سهم و دامنه نوسان آمده است.

نتیجه‌اش برای نوسان‌گیر این است: حرکتی که در بازارِ آزاد در یک روز اتفاق می‌افتد، اینجا ممکن است چند روز طول بکشد. برای همین معامله‌های سوئینگ در ایران معمولاً کمی طولانی‌ترند.

صفِ فروش، حد ضرر را بی‌اثر می‌کند

این مهم‌ترین تفاوت است و خیلی‌ها آن را دیر می‌فهمند. وقتی خبرِ بدی می‌رسد، سهم ممکن است از اولِ صبح در صفِ فروش قفل شود؛ یعنی همه می‌خواهند بفروشند و خریداری نیست. در این حالت حد ضررِ شما هر چقدر هم دقیق باشد، اجرا نمی‌شود. گاهی سهم چند روز پشتِ سرِ هم صفِ فروش است.

پس در ایران حد ضرر را کمی جدی‌تر بگیرید: حجمِ هر معامله را طوری بچینید که اگر دو سه روز صفِ فروش شد، کمرتان نشکند. مقالهٔ استراتژی حدضرر این موضوع را باز کرده است.

کارمزد را از اول حساب کنید

هر بار خرید و فروش، کارمزدِ کارگزاری و مالیاتِ فروش دارد. جمعِ رفت و برگشتِ آن برای سهام معمولاً حدودِ یک و ربع درصدِ ارزشِ معامله است و کارگزاری‌ها ممکن است کمی فرق داشته باشند. یعنی اگر سهمی ۱٪ بالا برود و بفروشید، هنوز ضرر کرده‌اید. برای همین، هدفِ هر معاملهٔ سوئینگ باید چند برابرِ این هزینه باشد.

اخبار، مجمع و توقفِ نماد

در کوتاه‌مدت، قیمت‌ها خیلی به خبر حساس‌اند. مثلاً خبرِ کم یا زیاد شدنِ تحریم‌های نفتی، سهمِ پالایشی‌ها و شرکت‌های نفتی را بالا و پایین می‌برد. گزارش‌های ماهانه و فصلیِ شرکت‌ها هم همین اثر را دارند. پیش از خرید، تقویمِ مجمع و اطلاعیه‌های شرکت را نگاه کنید. سهمی که فردا برای مجمع بسته می‌شود، ممکن است پولِ شما را چند روز قفل کند.

پس نوسان‌گیری در بورسِ ایران همان نوسان‌گیریِ کتاب‌هاست، به‌علاوهٔ چهار قیدِ محلی: فقط خرید، دامنهٔ نوسان، صف و کارمزد.

یک معاملهٔ سوئینگ را با هم حساب کنیم

بیایید یک مثالِ ساده را قدم‌به‌قدم جلو ببریم. همهٔ عددها فرضی‌اند و فقط برای فهمِ روش آمده‌اند.

1. سرمایه: فرض کنیم کلِ سرمایهٔ بورسیِ شما ۵۰ میلیون تومان است.
2. ریسکِ هر معامله: تصمیم می‌گیرید در هر معامله بیشتر از ۱٪ کلِ سرمایه، یعنی ۵۰۰ هزار تومان، ضرر نکنید.
3. نقطهٔ ورود: سهمی در روندِ صعودی به کفِ سوئینگِ قبلی برگشته و قیمتش ۱٬۰۰۰ تومان (۱۰٬۰۰۰ ریال) است.
4. حد ضرر: کمی زیرِ آن کف، روی ۹۴۰ تومان. یعنی ریسکِ هر سهم ۶۰ تومان است (۶٪).
5. حجمِ خرید: ۵۰۰ هزار تقسیم بر ۶۰ می‌شود حدودِ ۸٬۳۰۰ سهم. یعنی حدودِ ۸ میلیون و ۳۰۰ هزار تومان خرید می‌کنید، نه همهٔ ۵۰ میلیون.
6. هدف: سقفِ قبلی حدودِ ۱٬۱۳۰ تومان است. هدف را کمی پایین‌تر، روی ۱٬۱۲۰ تومان می‌گذارید. یعنی سودِ هر سهم ۱۲۰ تومان (۱۲٪).

اگر قیمت به هدف برسد، سودِ ناخالص حدودِ ۱ میلیون تومان است. حدودِ ۱۱۰ هزار تومان کارمزد و مالیات کم کنید؛ می‌ماند نزدیکِ ۹۰۰ هزار تومان. اگر هم حد ضرر بخورد، حدودِ ۵۰۰ هزار تومان به‌علاوهٔ کارمزد ضرر می‌کنید.

یعنی در این معامله برای هر یک تومان ریسک، حدودِ دو تومان سود انتظار دارید. به این نسبت «ریسک به ریوارد» یک به دو می‌گویند. با دامنهٔ ۳٪، رسیدن به حد ضرر دست‌کم دو روز و رسیدن به هدف دست‌کم چهار روز طول می‌کشد. این همان سوئینگ است: آرام، حساب‌شده و چندروزه.

چرا با چهار معاملهٔ برنده از ده معامله هم می‌شود سود کرد؟

خیلی‌ها فکر می‌کنند نوسان‌گیرِ خوب کسی است که همیشه درست می‌گوید. نه. با همین نسبتِ یک به دو، فرض کنیم از ده معامله فقط چهار تا برنده باشد:

• چهار معاملهٔ برنده: ۴ × ۹۰۰ هزار = ۳ میلیون و ۶۰۰ هزار تومان سود.
• شش معاملهٔ بازنده: ۶ × حدودِ ۵۹۰ هزار = حدودِ ۳ میلیون و ۵۴۰ هزار تومان ضرر.
• نتیجه: تقریباً سر به سر، کمی مثبت.

با پنج برنده از ده، حدودِ یک میلیون و ۵۰۰ هزار تومان جلو می‌افتید. حالا برعکسش را تصور کنید: کسی که حد ضرر نمی‌گذارد و یک ضررِ ۳۰ درصدی را «نگه می‌دارد تا برگردد»، با یک معامله سودِ ده معامله را می‌دهد. پس رازِ سوئینگ درست گفتن نیست؛ کوچک نگه داشتنِ ضرر است.

سرمایهٔ بیشتر، سود و زیانِ بیشتر

یک مثالِ ساده هم دربارهٔ اندازهٔ سرمایه. علی ۱۰ میلیون و حسن ۱۰۰ میلیون تومان سرمایه دارد. هر دو با یک استراتژی، همان سهم را می‌خرند و سهم ۳٪ بالا می‌رود. علی ۳۰۰ هزار تومان سود می‌کند و حسن ۳ میلیون. ولی اگر همان سهم ۳٪ پایین بیاید، زیانِ حسن هم ده برابرِ علی است.

پس عددِ درصد برای هر دو یکی است. فرق در این است که چقدر از پولشان را وسط گذاشته‌اند. برای همین است که در مثالِ بالا، حجمِ خرید را از حد ضرر حساب کردیم، نه از هیجان.

نوسان‌گیر چه مهارت‌ها و چه روحیه‌ای لازم دارد؟

سوئینگ فقط نمودار خواندن نیست. چهار مهارت کنارِ هم کار می‌کنند:

• تحلیل تکنیکال: پیدا کردنِ روند، حمایت و مقاومت و سقف و کفِ سوئینگ.
• فهمِ خبر و اطلاعیه: دانستنِ اینکه کدام خبر روی کدام گروه از سهم‌ها اثر می‌گذارد.
• کمی بنیادی: خیلی از نوسان‌گیرها سهمِ پرریسک و بی‌پشتوانه را از اول کنار می‌گذارند تا اگر گیر کردند، دستِ‌کم چیزِ باارزشی در دستشان باشد.
• تجربه: هیچ کتابی جای چند ماه معامله با پولِ کم را نمی‌گیرد. سرد و گرمِ بازار را باید چشید.

از نظرِ روحیه هم نوسان‌گیر باید بتواند ضرر را بپذیرد، طبقِ برنامه عمل کند و با دیدنِ صفِ خریدِ سهمِ دیگران وسوسه نشود. کسی که با هر بالا و پایینِ کوچک خوابش به هم می‌ریزد، شاید با سرمایه‌گذاریِ بلندمدت راحت‌تر باشد.

موج‌سازها و موج‌سوارها

در بازار دو جور نوسان‌گیر داریم. دستهٔ اول پولِ زیاد و اطلاعاتِ بیشتر دارند و با ورودشان به یک سهم موج درست می‌کنند. دستهٔ دوم موج‌سوارند: با تحلیل تکنیکال و تابلوخوانی متوجهِ حرکت می‌شوند و زود وارد می‌شوند.

بعد عمومِ مردم خبردار می‌شوند و صفِ خرید تشکیل می‌شود. همین موقع، دستهٔ اول آرام‌آرام می‌فروشند. صف کم‌کم می‌ریزد و سهم نزولی یا خنثی می‌شود. پس اگر سهمی را وقتی خریدید که «همه دارند می‌خرند»، احتمالاً جزوِ آخرین موج‌سوارها هستید.

مزایا و معایبِ سوئینگ تریدینگ

مثلِ هر روشی، سوئینگ هم خوبی‌ها و بدی‌های خودش را دارد. منصفانه کنارِ هم بگذاریم:

مزایا و معایبِ نوسان‌گیری در یک نگاه

مزیت	عیب
وقتِ کمتری از دی‌تریدینگ می‌گیرد و با شغلِ دیگر جور درمی‌آید.	معامله شب‌ها باز است و خبرِ شبانه می‌تواند صبح سهم را صفِ فروش کند.
کارمزد کمتری از معامله‌گریِ روزانه می‌دهید.	از کلِ یک روندِ بزرگ، فقط تکه‌ای را می‌گیرید.
قاعده‌هایش روشن است و می‌شود روی کاغذ نوشتش.	در بازارِ نزولیِ طولانی، فرصتِ کمی دارید و باید صبر کنید.
با سرمایهٔ کم هم قابلِ تمرین است.	بدونِ حد ضرر و انضباط، خیلی زود ضرر می‌دهد.

پس سوئینگ نه راهِ سریعِ پولدار شدن است و نه کارِ بدی. ابزاری است که در دستِ آدمِ منظم کار می‌کند. اگر کنجکاوید بحثِ اخلاقی و اقتصادیِ نوسان‌گیری را هم بدانید، نوسانگیری کار خوبی است یا بد؟ را بخوانید.

پنج اشتباهِ رایج که پولِ نوسان‌گیرها را می‌برد

1. خرید بدونِ حد ضرر: «برمی‌گردد» گران‌ترین جملهٔ بورس است.
2. خریدِ دیرهنگام: پریدن پشتِ سهمی که چند روز صفِ خرید بوده؛ یعنی خرید نزدیکِ سقف، نه کف.
3. معامله خلافِ روند: خریدن در روندِ نزولی به این امید که «دیگر پایین‌تر نمی‌رود».
4. فراموش کردنِ کارمزد: هدف‌های خیلی کوچک که بعد از کارمزد چیزی از آن‌ها نمی‌ماند.
5. همهٔ پول در یک سهم: یک صفِ فروشِ چندروزه کافی است تا ماه‌ها سود را ببرد.

چک‌لیستِ پیش از هر معاملهٔ سوئینگ

پیش از هر خرید، این چند سؤال را از خودتان بپرسید. اگر جوابِ یکی «نمی‌دانم» است، دست نگه دارید.

• روند در نمودارِ هفتگی و روزانه به کدام سمت است؟
• آخرین سقف و کفِ سوئینگ کجاست؟
• حد ضرر کجاست و اگر بخورد، چند درصدِ کلِ سرمایه‌ام را از دست می‌دهم؟
• هدف کجاست و آیا دست‌کم دو برابرِ ریسک است؟
• بعد از کارمزد هنوز ارزشش را دارد؟
• مجمع، گزارشِ مهم یا خبرِ بزرگی در راه است؟
• اگر سهم دو سه روز صفِ فروش شود، چه می‌کنم؟

بهتر است این جواب‌ها را در یک دفترچه بنویسید. همین دفترچه بعد از چند ماه بهترین معلمتان می‌شود. برای ساختنِ یک برنامهٔ کامل، ساختنِ برنامهٔ معاملاتی در ۸ مرحله کمک می‌کند.

سوالات متداول

جمع‌بندی

سوئینگ یعنی موجِ قیمت، و سوئینگ تریدینگ یعنی گرفتنِ تکهٔ میانیِ همین موج‌ها در چند روز تا چند هفته. ابزارش نمودارِ روزانه، سقف و کفِ سوئینگ، حمایت و مقاومت و حد ضرر است. در بورسِ ایران هم باید دامنهٔ نوسان، صف و کارمزد را از اول در حساب بیاورید.

پس پیش از اولین معاملهٔ سوئینگ، سه عدد را روی کاغذ بنویسید: نقطهٔ ورود، حد ضرر و هدف. اگر هدف دست‌کم دو برابرِ ریسک نبود، از آن معامله بگذرید. وضعیتِ کلِ بازار را هم پیش از هر تصمیم در صفحهٔ شاخص کل بورس امروز ببینید. تصمیمِ نهایی با خودتان است.