هنوز چیزی روی دستگاه شما ذخیره نشده است. هر وقت خواستید، از پابرگهٔ سایت به همین صفحه برمی‌گردید و انتخابتان را عوض می‌کنید.

با فعال‌کردن سنجش، به بهبود سایت کمک می‌کنید. این انتخاب اختیاری است و هر زمان می‌توانید آن را در تنظیمات حریم خصوصی تغییر دهید.

حامد ثقفیHamed Saghafi

سرمایه‌گذار حرفه‌ای کیست؟ تعریف سازمان بورس، شرایط و مزیت‌ها

فهرست مطالب۱۴ بخش
  1. سرمایه‌گذار حرفه‌ای چه کسی است؟
  2. سه گروه سرمایه‌گذار را از هم جدا کنیم
  3. سرمایه‌گذار نهادی یعنی چه؟
  4. شرایط سرمایه‌گذار حرفه‌ای در بورس ایران چیست؟
  5. شرط‌ها برای شخص حقیقی
  6. شرط‌ها برای شخص حقوقی (شرکت)
  7. عددها در همه‌جا یکی نیستند
  8. یک مثال ساده: شما حرفه‌ای حساب می‌شوید؟
  9. سرمایه‌گذار حرفه‌ای چه مزیتی دارد؟
  10. تفاوت سرمایه‌گذار حرفه‌ای با «بازار سرمایه‌گذاری حرفه‌ای»
  11. چطور سرمایه‌گذار حرفه‌ای شویم؟ قدم‌به‌قدم
  12. صندوق جسورانه، صندوق خصوصی و تامین مالی جمعی: کجا حرفه‌ای لازم است؟
  13. حد نصاب سرمایه‌گذاری چه ربطی به این بحث دارد؟
  14. در دنیا سرمایه‌گذار حرفه‌ای چطور تعریف می‌شود؟
  15. سه اشتباه رایج درباره‌ی سرمایه‌گذار حرفه‌ای
  16. چک‌لیست پیش از خرید یک نماد محدود به حرفه‌ای‌ها
  17. سوالات متداول
  18. جمع‌بندی
سرمایه‌گذار حرفه‌ای کیست؟ تعریف سازمان بورس، شرایط و مزیت‌ها

«سرمایه‌گذار حرفه‌ای» در بازار سرمایه‌ی ایران یک عنوان رسمی است، نه تعریف و تمجید. به شخص حقیقی یا حقوقی گفته می‌شود که دست‌کم یکی از شرط‌های مقررات را داشته باشد: سبد یا گردش معامله‌ی بزرگ، مدرک تخصصی مالی، یا سابقه‌ی کار در نهادهای مالی. احراز این شرط‌ها با کارگزاری است و فقط برای چند بازار و نماد محدود به کار می‌آید.

خیلی‌ها از من می‌پرسند: «من ده سال است بورس کار می‌کنم؛ یعنی حرفه‌ای‌ام؟» در زبان روزمره شاید بله. ولی در زبان مقررات، حرفه‌ای بودن به سابقه‌ی شما نیست، به چند عدد و مدرک مشخص است. بیایید با هم ببینیم این عنوان دقیقا یعنی چه، چه کسی آن را می‌گیرد و اصلا به کار آدم‌های معمولی مثل من و شما می‌آید یا نه.

سرمایه‌گذار حرفه‌ای چه کسی است؟

یک تشبیه ساده کمک می‌کند. در جاده‌ها همه می‌توانند با گواهینامه‌ی معمولی رانندگی کنند. ولی برای راندن کامیون سنگین، گواهینامه‌ی پایه‌ی یک لازم است. دلیلش این نیست که بقیه بد رانندگی می‌کنند؛ دلیلش این است که خطای کامیون گران‌تر تمام می‌شود.

بازار سرمایه هم همین‌طور است. بیشتر سهم‌ها و صندوق‌ها برای همه باز است. ولی چند ابزار پرریسک‌تر یا کم‌شفاف‌تر هست که مقررات‌گذار ترجیح می‌دهد فقط کسانی سراغشان بروند که یا پول کافی برای تحمل ضرر دارند، یا دانش کافی برای سنجیدن ریسک. به این افراد می‌گویند سرمایه‌گذار حرفه‌ای.

پس تعریف کوتاه این است: سرمایه‌گذار حرفه‌ای کسی است که از نگاه مقررات، توان مالی یا دانش لازم برای قبول ریسک بیشتر را دارد و برای همین اجازه‌ی ورود به چند بازار محدود را می‌گیرد.

سه گروه سرمایه‌گذار را از هم جدا کنیم

در خبرها و دستورالعمل‌ها سه اسم شبیه به هم می‌شنوید. جدول زیر فرقشان را نشان می‌دهد.

فرق سرمایه‌گذار عادی، حرفه‌ای و نهادی
گروهچه کسانی؟به چه بازارهایی دسترسی دارد؟
سرمایه‌گذار عادی (خرد)بیشتر مردم، با کد بورسی معمولیبیشتر سهم‌ها، صندوق‌ها، عرضه‌ی اولیه‌های عمومی
سرمایه‌گذار حرفه‌ایشخص حقیقی یا حقوقی که یکی از شرط‌های مقررات را داردهمه‌ی موارد بالا، به اضافه‌ی چند بازار و نماد محدودشده
سرمایه‌گذار نهادیبانک، بیمه، صندوق بازنشستگی، صندوق سرمایه‌گذاری، شرکت سرمایه‌گذاری و هلدینگمعمولا خودبه‌خود حرفه‌ای حساب می‌شود؛ گاهی سهمیه‌ی جدا در عرضه‌ها دارد

پس هر سرمایه‌گذار نهادی، حرفه‌ای هم هست. ولی هر حرفه‌ای، نهادی نیست؛ یک آدم تنها هم می‌تواند حرفه‌ای باشد.

نمودار سه دایره‌ی تودرتو: سرمایه‌گذاران عادی، سرمایه‌گذار حرفه‌ای و سرمایه‌گذار نهادی
هر سرمایه‌گذار نهادی حرفه‌ای هم هست، ولی هر حرفه‌ای نهادی نیست.

سرمایه‌گذار نهادی یعنی چه؟

سرمایه‌گذار نهادی یعنی سازمانی که پول خودش یا پول تعداد زیادی آدم را یک‌جا مدیریت می‌کند. بانک‌ها، بیمه‌ها، صندوق‌های بازنشستگی، صندوق‌های سرمایه‌گذاری و شرکت‌های سرمایه‌گذاری نمونه‌اش هستند. در تابلوی معاملات این‌ها را بیشتر با عنوان «حقوقی» می‌بینید.

این‌ها چرا حرفه‌ای حساب می‌شوند؟ چون تیم تحلیل دارند، زیر نظر سازمان بورس کار می‌کنند و پول بزرگشان اجازه می‌دهد ضرر یک سرمایه‌گذاری را با سود چند سرمایه‌گذاری دیگر جبران کنند. درباره‌ی رفتارشان در بازار در مقاله‌ی سهامدار حقوقی کیست بیشتر نوشته‌ام.

شرایط سرمایه‌گذار حرفه‌ای در بورس ایران چیست؟

مرجع اصلی این تعریف، مصوبه‌ی هییت‌مدیره‌ی فرابورس ایران است که بعد از اصلاح دستورالعمل پذیره‌نویسی و عرضه‌ی اولیه، در فروردین ۱۴۰۱ خبرش منتشر شد. طبق این مصوبه، کافی است یکی از شرط‌های زیر را داشته باشید، نه همه را.

شرط‌ها برای شخص حقیقی

  • سبد بزرگ: مانده‌ی حساب یا ارزش پرتفوی شما در پایان هر ماه، در شش ماه گذشته، دست‌کم ۱۰ میلیارد ریال (یعنی یک میلیارد تومان) بوده باشد.
  • گردش معامله‌ی بزرگ: جمع خرید و فروش شما در بورس تهران و فرابورس، در هر ماه از شش ماه گذشته، دست‌کم یک میلیارد تومان بوده باشد.
  • مدرک تخصصی: یکی از مدرک‌های بین‌المللی مالی مثل CFA، FRM، CPA، ACCA، CMA یا CIA؛ یا گواهینامه‌های حرفه‌ای بازار سرمایه؛ یا حسابدار رسمی یا کارشناس رسمی دادگستری در رشته‌های مرتبط.
  • مدرک دانشگاهی: کارشناسی یا بالاتر در رشته‌هایی مثل مدیریت مالی، اقتصاد، حسابداری، حسابرسی، ریاضی مالی یا مهندسی مالی.
  • سابقه‌ی مدیریت: عضو هییت‌مدیره یا مدیرعامل یک نهاد مالی بوده باشد یا الان باشد.
  • کارمند بازار سرمایه: کارکنان ارکان بازار سرمایه با دست‌کم یک سال سابقه‌ی بیمه.
  • معامله در بازار مشتقه: ارزش اعمال قراردادهای آتی و اختیار معامله شما در یک سال گذشته (به جز اختیار فروش تبعی) دست‌کم یک میلیارد تومان بوده باشد.

شرط‌ها برای شخص حقوقی (شرکت)

  • حقوق صاحبان سهام شرکت، یعنی آنچه بعد از کم کردن بدهی‌ها مال خود سهامداران است، در سه سال گذشته بیشتر از یک میلیارد تومان باشد.
  • میانگین ارزش پرتفوی شرکت در پایان ماه‌های سه سال گذشته بیشتر از همین عدد باشد.
  • گردش حساب بانکی شرکت در هر ماه از شش ماه گذشته بیشتر از یک میلیارد تومان باشد.
  • شرکت خودش نهاد مالی زیر نظر سازمان بورس باشد: بانک، بیمه، کارگزاری، سبدگردان، صندوق یا شرکت پذیرفته‌شده در بورس.

من ریال‌ها را به تومان تبدیل کرده‌ام تا حساب راحت‌تر شود. ولی یک نکته‌ی مهم: این عددها مال مصوبه‌ی سال ۱۴۰۱ است. با تورم این چند سال، یک میلیارد تومان امروز خیلی کمتر از آن روز می‌ارزد و ممکن است در اصلاحیه‌های بعدی عوض شود.

عددها در همه‌جا یکی نیستند

این را خیلی‌ها نمی‌دانند. هر بازار یا هر دستورالعمل ممکن است عدد خودش را داشته باشد. مثلا در آذر ۱۴۰۱، وقتی بازار شرکت‌های کوچک و متوسط فرابورس برای سرمایه‌گذاران حرفه‌ای باز شد، برای اشخاص حقیقی سبد دست‌کم ۵۰ میلیارد ریال (۵ میلیارد تومان) یا گردش ماهانه‌ی دست‌کم ۲۰ میلیارد ریال (۲ میلیارد تومان) اعلام شد.

پس اگر در دو سایت دو عدد متفاوت دیدید، لزوما یکی اشتباه نیست. شاید هر کدام درباره‌ی یک بازار یا یک زمان حرف می‌زند. عدد درست برای کار امروز شما همان است که کارگزاری‌تان بر اساس آخرین ابلاغیه اعلام می‌کند.

یک مثال ساده: شما حرفه‌ای حساب می‌شوید؟

بیایید با سه آدم فرضی حساب کنیم. عددها فقط مثال‌اند و بر اساس مصوبه‌ی ۱۴۰۱.

  1. خانم الف ۸۰۰ میلیون تومان سهام دارد و ماهی دو سه بار معامله می‌کند. سبدش زیر یک میلیارد تومان است و گردش معامله‌اش هم کم. مدرک مالی هم ندارد. پس حرفه‌ای حساب نمی‌شود.
  2. آقای ب فقط ۵۰ میلیون تومان سهام دارد، ولی لیسانس حسابداری دارد. همین مدرک کافی است؛ از نگاه مصوبه حرفه‌ای است. جالب است، نه؟ پول کم، ولی عنوان حرفه‌ای.
  3. آقای ج سبد کوچکی دارد، ولی نوسان‌گیر است و هر ماه حدود ۳ میلیارد تومان خرید و فروش می‌کند. چون شش ماه پشت سر هم بالای یک میلیارد تومان معامله کرده، شرط گردش را دارد.

مثال آقای ب یک درس مهم دارد. حرفه‌ای بودن از نگاه مقررات یعنی «اجازه‌ی ورود»، نه «تضمین فهم». داشتن مدرک حسابداری به این معنا نیست که آدم ریسک یک شرکت نوپا را درست می‌سنجد. پس این عنوان را با مهارت واقعی یکی نگیرید.

سرمایه‌گذار حرفه‌ای چه مزیتی دارد؟

جواب صادقانه این است: برای بیشتر مردم، مزیت روزمره‌ی زیادی ندارد. این عنوان در چند جای مشخص به کار می‌آید:

  • معامله در نمادهای محدودشده: بورس می‌تواند معامله‌ی ثانویه‌ی بعضی شرکت‌ها را فقط برای سرمایه‌گذاران حرفه‌ای باز بگذارد. طبق تبصره‌ی یک ماده‌ی ۸ مکرر دستورالعمل پذیره‌نویسی و عرضه‌ی اولیه، این برای شرکت‌هایی است که سهامشان فقط به سرمایه‌گذاران واجد شرایط عرضه شده؛ مثلا شرکت‌هایی که ارزش سهام شناورشان حداکثر ۵۰۰ میلیارد تومان است یا هییت پذیرش تعیین کرده.
  • بازارهای کوچک و پرریسک: در دوره‌هایی خرید در بازار شرکت‌های کوچک و متوسط فرابورس فقط برای حرفه‌ای‌ها مجاز بود.
  • صندوق‌های خصوصی و بعضی طرح‌های بزرگ: در این‌ها یا حداقل سرمایه‌گذاری بالاست یا مخاطب اصلی نهادها و افراد حرفه‌ای‌اند.

یک نکته را هم صادقانه بگویم. یکی از کارگزاری‌های بزرگ در صفحه‌ی آموزشی‌اش نوشته که الان سازوکار اجرایی فراگیری برای احراز و دسته‌بندی سرمایه‌گذاران با این عنوان وجود ندارد. یعنی ممکن است شما امروز هیچ‌جا به این عنوان نیاز پیدا نکنید. پس پیش از هر کاری، از کارگزاری خودتان بپرسید برای نماد یا بازاری که در نظر دارید، اصلا این شرط فعال است یا نه.

تفاوت سرمایه‌گذار حرفه‌ای با «بازار سرمایه‌گذاری حرفه‌ای»

این دو اسم خیلی شبیه‌اند و خیلی‌ها را گیج می‌کنند. ولی دو چیز جدا هستند.

بازار سرمایه‌گذاری حرفه‌ای یکی از بازارهای بورس تهران است. سهام شرکت‌های پروژه، واحدهای صندوق‌های جسورانه و صندوق‌های خصوصی آنجا معامله می‌شود. اولین نمادش «شگستر» بود که معامله‌اش دی ۱۴۰۲ شروع شد. برای خرید در این بازار لازم نیست سرمایه‌گذار حرفه‌ای باشید. کافی است موقع ثبت سفارش، بیانیه‌ی ریسک را بخوانید و تایید کنید.

مقایسه‌ی عنوان سرمایه‌گذار حرفه‌ای و بازار سرمایه‌گذاری حرفه‌ای
موضوعسرمایه‌گذار حرفه‌ایبازار سرمایه‌گذاری حرفه‌ای
چیست؟یک عنوان برای شخصیک بازار در بورس تهران
شرط ورودداشتن یکی از شرط‌های سبد، گردش، مدرک یا سابقهفقط تایید بیانیه‌ی ریسک
چه کسی تایید می‌کند؟کارگزاری، با مدرکخود شما، در سامانه‌ی معاملاتی
چه چیزی معامله می‌شود؟به آن بستگی دارد که کدام نماد محدود شدهشرکت‌های پروژه، صندوق جسورانه و خصوصی

همین قصه برای بازار نوآفرین هم هست. در بازار SME فرابورس که حالا نامش نوآفرین است، فرابورس در آغاز کار اعلام کرد خرید برای عموم آزاد است. پس «بازار پرریسک» همیشه به معنای «فقط برای حرفه‌ای‌ها» نیست.

چطور سرمایه‌گذار حرفه‌ای شویم؟ قدم‌به‌قدم

اگر کارگزاری‌تان گفت برای کاری که می‌خواهید این عنوان لازم است، مسیر معمولا این است:

  1. ببینید کدام شرط را دارید. ساده‌ترین برای بیشتر مردم مدرک دانشگاهی مرتبط یا گواهینامه‌ی بازار سرمایه است.
  2. مدرک را آماده کنید: تصویر مدرک تحصیلی یا گواهینامه، یا گزارش سبد و گردش معامله‌ی شش ماه گذشته از خود کارگزاری.
  3. از کارگزاری بخواهید احراز را انجام دهد. طبق خبری که هنگام ابلاغ مصوبه منتشر شد، کارگزاران موظف‌اند شرط‌ها را بسنجند و مدارک را در سامانه‌ی «فراسا» بارگذاری کنند.
  4. بعد از تایید، بپرسید این وضعیت تا کی معتبر است. شرط‌هایی مثل سبد و گردش معامله به شش ماه گذشته وابسته‌اند و ممکن است با کم شدن معامله‌ها از دست بروند.

اگر هنوز کد بورسی ندارید، قدم اول ثبت‌نام در سجام و گرفتن کد است. بدون آن، هیچ‌کدام از این مراحل معنا ندارد.

صندوق جسورانه، صندوق خصوصی و تامین مالی جمعی: کجا حرفه‌ای لازم است؟

این سه اسم در کنار سرمایه‌گذار حرفه‌ای زیاد شنیده می‌شوند. هر سه برای سرمایه‌گذاری روی شرکت‌های غیربورسی یا نوپا هستند، ولی قاعده‌ی ورودشان فرق دارد.

  • صندوق جسورانه: روی استارتاپ‌ها سرمایه‌گذاری می‌کند. واحدهای ممتازش را چند شخص حقیقی یا حقوقی واجد شرایط می‌خرند و تصمیم‌ها با آن‌هاست. واحدهای عادی بعضی‌شان در بازار سرمایه‌گذاری حرفه‌ای معامله می‌شود.
  • صندوق خصوصی: روی شرکت‌هایی سرمایه می‌گذارد که از نوپایی گذشته‌اند و برای بزرگ شدن پول می‌خواهند. در مقررات اولیه‌ی این صندوق‌ها، حداقل سرمایه‌گذاری هر نفر هزار میلیون ریال (۱۰۰ میلیون تومان) تعیین شده بود. توضیح هر دو را در مقاله‌ی صندوق تامین مالی نوشته‌ام.
  • تامین مالی جمعی: در سکوهای دارای مجوز فرابورس، هر کسی می‌تواند با مبلغ کم در یک طرح شریک شود و عنوان حرفه‌ای لازم نیست. توضیحش در مقاله‌ی کرادفاندینگ چیست آمده.

پس اگر پول کمی دارید و می‌خواهید روی کسب‌وکارهای نوپا سرمایه‌گذاری کنید، معمولا راهتان بسته نیست. فقط باید ریسکش را بشناسید.

حد نصاب سرمایه‌گذاری چه ربطی به این بحث دارد؟

«حد نصاب» یعنی سقف یا کف درصدی که یک صندوق یا نهاد باید در هر نوع دارایی نگه دارد. مثلا یک صندوق درآمد ثابت باید بیشتر پولش را در اوراق و سپرده بگذارد. این قاعده‌ها برای سرمایه‌گذاران نهادی است و با آن‌ها رفتارشان کنترل می‌شود.

برای شما به‌عنوان شخص حقیقی، حد نصاب معمولا مستقیم مطرح نیست. ولی وقتی می‌خواهید بفهمید یک صندوق چرا فلان سهم را نمی‌خرد یا ناچار است بفروشد، دانستن آن کمک می‌کند. پس حد نصاب بیشتر زبان نهادهاست، نه زبان شما.

در دنیا سرمایه‌گذار حرفه‌ای چطور تعریف می‌شود؟

این مفهوم فقط مال ایران نیست. در آمریکا به آن «سرمایه‌گذار معتبر» یا Accredited Investor می‌گویند. یکی از راه‌های رسیدن به آن، داشتن ثروت خالص بیش از یک میلیون دلار بدون حساب خانه‌ی محل زندگی، یا درآمد سالانه‌ی بیش از ۲۰۰ هزار دلار است. در اروپا هم «مشتری حرفه‌ای» با شرط‌هایی مثل تعداد معامله، اندازه‌ی سبد و سابقه‌ی کار در بخش مالی تعریف می‌شود.

یک نکته در تعریف‌های خارجی هست که خوب است ما هم بدانیم: حرفه‌ای شدن، بخشی از حمایت‌های قانونی را از آدم می‌گیرد. فرض این است که شما خودتان می‌فهمید و کمتر لازم است کسی از شما محافظت کند. پس عنوان حرفه‌ای یعنی دسترسی بیشتر، ولی مسوولیت بیشتر هم.

سه اشتباه رایج درباره‌ی سرمایه‌گذار حرفه‌ای

  1. «حرفه‌ای یعنی موفق.» نه. این عنوان با پول یا مدرک به دست می‌آید، نه با کارنامه‌ی سود. کسی که یک میلیارد تومان سبد دارد ممکن است سال‌ها ضرر کرده باشد. فرق سرمایه‌گذار و معامله‌گر را هم با این عنوان قاطی نکنید.
  2. «اگر حرفه‌ای شوم، به عرضه‌های بیشتری می‌رسم.» نه لزوما. عرضه‌ی اولیه‌های عمومی برای همه یکسان است. محدودیت فقط در چند نماد و بازار خاص است.
  3. «کسی در تلگرام گفته کد حرفه‌ای برایم فعال می‌کند.» مراقب باشید. احراز فقط کار کارگزاری خود شماست. کسی که برای «فعال کردن کد حرفه‌ای» پول یا رمز حسابتان را می‌خواهد، به احتمال زیاد قصد کلاهبرداری دارد. اگر کسی پیشنهاد مدیریت پولتان را داد، اول ببینید سبدگردان دارای مجوز است یا نه.

چک‌لیست پیش از خرید یک نماد محدود به حرفه‌ای‌ها

  • می‌دانم این شرکت دقیقا چه کار می‌کند و از کجا پول درمی‌آورد.
  • بیانیه‌ی ریسک و امیدنامه را خوانده‌ام، نه فقط عنوانش را.
  • حجم معامله‌ی روزانه‌ی نماد را دیده‌ام؛ می‌دانم اگر بخواهم بفروشم، شاید خریدار نباشد.
  • این پول، پول اجاره یا قسط یا جهیزیه نیست.
  • این خرید فقط بخش کوچکی از کل دارایی من است.

پس قاعده‌ی من برای هر ابزاری که «فقط برای حرفه‌ای‌ها»ست ساده است: اگر جواب یکی از این‌ها روشن نیست، صبر کنید. بازار فرار نمی‌کند. درباره‌ی انواع ریسک سرمایه‌گذاری هم پیش از این قدم بخوانید.

سوالات متداول

سرمایه‌گذار حرفه‌ای در بورس به چه کسی گفته می‌شود؟

به شخص حقیقی یا حقوقی که دست‌کم یکی از شرط‌های مصوبه‌ی فرابورس را داشته باشد: سبد یا گردش معامله‌ی بزرگ در شش ماه گذشته، مدرک تخصصی یا دانشگاهی مالی، سابقه‌ی مدیریت در نهاد مالی یا کار در ارکان بازار سرمایه.

برای سرمایه‌گذار حرفه‌ای شدن چقدر پول لازم است؟

طبق مصوبه‌ی ۱۴۰۱، سبد یا مانده‌ی حساب دست‌کم یک میلیارد تومان در پایان هر ماه از شش ماه گذشته. ولی پول تنها راه نیست؛ مدرک دانشگاهی مرتبط یا گواهینامه‌ی بازار سرمایه هم کافی است. عدد را از کارگزاری خود بپرسید چون ممکن است عوض شده باشد.

آیا با مدرک لیسانس حسابداری سرمایه‌گذار حرفه‌ای می‌شوم؟

طبق مصوبه‌ی فرابورس، بله. کارشناسی یا بالاتر در رشته‌هایی مثل حسابداری، حسابرسی، اقتصاد، مدیریت مالی، ریاضی مالی یا مهندسی مالی یکی از شرط‌هاست. احراز آن با ارایه‌ی مدرک به کارگزاری انجام می‌شود.

احراز سرمایه‌گذار حرفه‌ای با کیست؟

با کارگزاری خود شما. کارگزار شرط‌ها را می‌سنجد و مدارک را در سامانه بارگذاری می‌کند. هیچ شخص یا کانالی بیرون از کارگزاری نمی‌تواند این عنوان را برایتان فعال کند و نباید رمز حسابتان را به کسی بدهید.

فرق سرمایه‌گذار حرفه‌ای و سرمایه‌گذار نهادی چیست؟

سرمایه‌گذار نهادی سازمانی مثل بانک، بیمه، صندوق یا شرکت سرمایه‌گذاری است که پول زیادی را مدیریت می‌کند و معمولا خودبه‌خود حرفه‌ای حساب می‌شود. ولی یک شخص حقیقی هم با داشتن شرط‌ها می‌تواند حرفه‌ای باشد، بی آنکه نهادی باشد.

برای خرید در بازار سرمایه‌گذاری حرفه‌ای باید حرفه‌ای باشم؟

نه. بازار سرمایه‌گذاری حرفه‌ای بورس تهران، که سهام شرکت‌های پروژه و صندوق‌های جسورانه و خصوصی در آن معامله می‌شود، برای همه باز است. کافی است هنگام ثبت سفارش بیانیه‌ی ریسک را بخوانید و تایید کنید.

سرمایه‌گذار حرفه‌ای شدن چه مزیتی دارد؟

اجازه‌ی معامله در چند نماد و بازار محدودشده، مثل معامله‌ی ثانویه‌ی بعضی شرکت‌های کوچکی که فقط به سرمایه‌گذاران واجد شرایط عرضه شده‌اند. برای بیشتر مردم مزیت روزمره‌ی زیادی ندارد و سود بیشتری هم تضمین نمی‌کند.

جمع‌بندی

سرمایه‌گذار حرفه‌ای یک برچسب قانونی است، نه نشان افتخار. با سبد یا گردش معامله‌ی بزرگ، مدرک تخصصی یا سابقه‌ی کار در نهادهای مالی به دست می‌آید و کارگزاری آن را تایید می‌کند. فقط در چند بازار و نماد محدود به کار می‌آید و بیشتر ما بی آن هم به تقریبا همه‌ی بازارها دسترسی داریم.

پس دفعه‌ی بعد که شنیدید فلان فرصت «فقط برای حرفه‌ای‌هاست»، این را بشنوید: «این فرصت ریسک بیشتری دارد.» اول ریسک را بفهمید، بعد درباره‌ی ورود تصمیم بگیرید. تصمیم نهایی با خودتان است.

ادامهٔ خواندن

بعدش چه بخوانم؟

دیدگاه‌ها

    اپلیکیشن حامد ثقفی · رایگان

    سهم‌هایتان را بی‌خیره‌شدن به تابلو دنبال کنید

    قیمت، حجم و ارزش معاملات و P/E هر سهم در اپ است؛ برای هر عدد هشدار بگذارید. ساعت باز و بسته شدن بازار هم با شمارش معکوس.

    اپ رایگان را نصب کنید:

    هشدار با ورود به حساب کار می‌کند.